Frmacil

Ağır kirpiklerinin altındaki kocaman gözlerini gözlerime dikip baktı

Sonra, “artık aşk üzerine yazmıyorsunuz değil mi?” diye sordu; “çok uzun zaman oldu, bu konularda sizden bir şeyler okumayalı!”

Kafamı “doğru!” anlamında salladım

Yutkunup gülümsedi ve hemen ekledi: “Pazar Notları’nı saymıyorum”

“Aslına bakarsanız” dedim, “ben zaten aşk üzerine değil, aşkı taklit etmeye çalışıp eninde sonunda yaldızı dökülen ilişkilerimiz üzerine yazıyordum”

Gözlerini bu kez kaçırdı

Hülyalı bir rüzgâr onu sanki bir anda aldı götürdü

Daha fazla dalmasın, yine bana baksın diye sanki, hızlı hızlı konuşmaya başladım

“Artık iyice anladım; modern insan bu plan proje kültürüyle, bu kazan gibi dolu ve geveze zihniyle gerçekten âşık olamaz Bitmez tükenmez isteklerini, mızmızlıklarını, yalnızlık korkusunu ve sahip olma arzusunu aşk sanıyor! Kendini bir ırmağa bırakır gibi aşkına teslim olmayı bilmiyor Hem neden ille de âşık olunsun? Neden insanlar aşk adına kendilerini ve başkalarını kandırıyorlar? Kaldı ki, aşk gelirse, insanın hatırını sormadan, yıldırım gibi düşerek gelir”

Kafasını kaldırdı

Kocaman, güzel gözleriyle bir kez daha dimdik baktı bana

Mırıldandı

“Bırak bunları! Bırak! Bana aşktan söz et!”


***
Ona birçok şey anlattım

Bazen aşk üzerine en keskin doğruları sadece en pespaye şarkıların dile getirdiğini mesela

Aşkın bir ilişki biçimi falan değil, bir “hal” olduğunu, bir çiçeğin kokusu gibi orada bulunduğunu

Yalın bir sevginin, dürüst alışkanlıkların bizim aşk sandığımız gündelik hezeyanlardan daha değerli olduğunu da

Anlattıklarımı tek tek buraya dökemem

Ama ona anlattığım bir rivayeti, eski bir meseli sizlere de aktaracağım

Olursa, nasıl olur aşk!

Onu aktaracağım yani

Bizim kadın-erkek ilişkilerinde aşk dediğimiz şeyin aslında neyin, hangi duygu ve duruşun küçücük ve emanet bir parçası (hatta kırıntısı) olabileceğini aktarabileceğim belki böylece

Sonra yine ilişkiler üzerine konuşmaya devam ederiz

Çünkü ilişkiler üzerine konuşmalı, ilişkiler aynasında yüzümüze bakmayı, kendimizle hesaplaşmayı öğrenmeliyiz

Sadece sevilmek isteyen ve asla sevemeyenlerin kendilerini ve çevrelerini aşkla meşkle meşgul etmeleri yazıktır çünkü

Aşk yeryüzünde zaten kırgındır

Yolunu kaybetmiştir, biraz şiirde, biraz müzikte bulur kendini

Kırgın ve yalnız aşk nasıl merhem olsun biz dünyalıların kalp kırıklarına, huysuz nevrozlarına, hınç dolu hesap kitaplarına!

Söyleyin bana!

İmkânsız ve umarsız bir çaba değil mi bu?


***
Gelelim o hikâyeye

İki büyük Allah âşığı Cüneyd-i Bağdadi ile Ebu Bekir Şibli aynı günlerde hastalanıp yatağa düşmüşler

Arkadaşları bir hekim çağırmak zorunda kalmış ama hekim inançsızlığıyla tanınmış biriymiş

Hekim Bağdadi’ye sormuş

“Şikâyetlerin nelerdir?”

“Hiç” demiş Bağdadi

Aynı soruyu Şibli’ye sorduğunda o, dur durak bilmeden bir sürü şikâyet anlatmış rahatsızlığına dair

Bir süre sonra iyileşmişler; Cüneyd sormuş Şibli’ye, “Neden bu inançsızın önüne rahatsızlığını böyle serdin?”

“Kulağına küpe olsun istedim, dost olana böyle yapılıyorsa, düşman olana ne yapılır!”

Sonra Şibli sormuş Cüneyd’e

“Hiç anlamadım, neden ağzını açmadın, hikmeti nedir?”

“Yok bir hikmeti” demiş Cüneyd, “sadece dostu düşmana şikâyet etmekten utandım”


Haşmet Babaoğlu