Frmacil

Hüzün yine hüzün
Derdinle başbaşa verdim
Karanlık uzun, upuzun
yollardayım
Sanki kimse geçmemiş
bu yollardan
Sanki rüyadayım,
gözümü açsam diyorum
Açamıyorum,
bitmiyor bu kötü kabus
Hep engeller çıkıyor önüme,
Tam birini aşmışken
diğeri beliriveriyor aniden
Yalnızım, korkuyorum,
ayaklarım istemeden
gidiyor, gidiyor, gidiyor
Duramıyorum
Karanlıklar büyüyor
Buğusundan görmez
oluyor gözlerim
Bir çıtırtı bile yok etrafta,
sanki terkedilmişim,
annesini kaybetmiş bir çocuk gibi
hıçkıra hıçkıra, bağıra bağıra
ağlamak istiyorum
Ama boşuna ne gelip
beni bulan var, ne çıkıp soru soran
Yoruldum, tükendim
Sanki bu vücut benim değil,
benim değil bu beyin, bu organlar,
Kimim ben, ne yapıyorum,
Neden böyleyim?
Aslında biliyorum;
Sevmenin, karşılıksız sevmenin
sancılı öyküsü bu,
Galiba ölüyorum

06021984