Frmacil

**ßaran** · 11-08-2008

Nefis her zaman kötülükleri emreder. Bu bakımdan her zaman onun isteklerini reddetmek gerekir. Nefisle iyi geçinmek onun isteklerini yerine getirmekle olur. Bu ise insanın helaketine sebep olacaktır.

İşlenen günahlar nefsin bir gıdası hükmündedir ve nefsimizin daha çok şeyler istemesine sebep olur. Nefsimizin kendimize uydurmanın yolu günahlardan sakınmak ve ibadetleri yapmakla olur.

Nefsimizden bolca şikâyetler ediyoruz. Niçin? Bize kötülüğü emrediyor diye. Diğer yandan ona kuvvet verecek düşünce, fiil ve davranışlardan da geri kalmıyoruz. Bizi beğenmeyenler, nefsimizin hoşuna gitmeyenler kara listemize geçiyor.

Dünyayı olasıya seviyor, uğrunda ölesiye çalışıyoruz. Bütün bunlar nefsi besliyor, büyütüyor, şımartıyor, çılgınlaştırıyor. Ve ondan şikâyete başladığımızda vicdanımız bizi tasdik etmiyor. İçimizden bir ses “onu bu hâle sen getirdin” diyor, “şikâyetlerinde samimi değilsin” diyor. Bu son söze itiraz edecek oluyoruz. İspatı kolay diye karşılık veriyor bize. Önümüze bir seri teklif sıralıyor: falandan özür dileyebilir misin? Filânın hakkını iade edebilir misin? Şu kadar sadaka verebilir misin?

Bütün bu tekliflere, o dinç ve gürbüz nefis olanca gücüyle karşı çıkıyor. Ve bize ümitsizlik içinde kıvranmak kalıyor; o kadar. Günde beş kez ‘kurtuluş’ a çağrılırız, “haydin felâha, haydin felâha” diye. Bu çağrıya cevap olarak ‘lâ havle velâ kuvvete illâ billâhil - aliyyil-azîm” deriz; gerçek kuvvet ve kudret sahibinin ancak Allah olduğunu ifade ederiz. İlk bakışta o çağrı ile bu cevap arasında fazla bir alâka yok gibi gelir. Ama, hiç de öyle değil. Bilerek veya bilmeyerek en güzel cevabı vermiş oluruz.

Bu cevapta önemli bir mesaj var: kurtuluşa ulaşmanın ilk şartı, kendi gücünü ve kuvvetini emanet bilmektir. Dün bedenimiz yok idi, önceki gün ruhumuz. Gözümüzün feri ve pazımızın gücü gibi, zekâmızın kuvveti, aklımızın dirayeti de hep Allah’ın ihsanı.

Bu pazarda herkes misafir, herkes asker, herkes memur. Kim neye sahipse, onun bekçiliğini yapmakta. Ne ışık güneşin öz malı, ne hayat bizim. Beyin hücresinde akıl ne gezer! Gıda, ne bilir doymaktan, doyurmaktan! Su, kandırmadan ne anlar! Toprağın, çekimle ne ilgisi var!

Kimde ne varsa emanet. Bütün kuvvetler o’nun kudretinin bir cilvesi. Ve işte nefsin, şeytanın şerrinden ve dünyanın aldatıcı zevklerinden kurtuluş reçetesi: Kendini kul, gücünü, kuvvetini ve her şeyini emanet bilmek.

SİE

11-08-2008	#1
Profil Bilgileri ßaran Devamlı Üye Üyelik tarihi: Jun 2008 Mesajlar: 691 Üye No: 103276 Tecrübe Puanı: 14 Rep Puanı : 3554 Rep Derecesi Reklam www.dantel-orgu.com	Nefsin bütün isteklerini mi reddetmek lazım, yoksa iyi geçinmek mi lazım? Nefis her zaman kötülükleri emreder. Bu bakımdan her zaman onun isteklerini reddetmek gerekir. Nefisle iyi geçinmek onun isteklerini yerine getirmekle olur. Bu ise insanın helaketine ... Nefis her zaman kötülükleri emreder. Bu bakımdan her zaman onun isteklerini reddetmek gerekir. Nefisle iyi geçinmek onun isteklerini yerine getirmekle olur. Bu ise insanın helaketine sebep olacaktır. İşlenen günahlar nefsin bir gıdası hükmündedir ve nefsimizin daha çok şeyler istemesine sebep olur. Nefsimizin kendimize uydurmanın yolu günahlardan sakınmak ve ibadetleri yapmakla olur. Nefsimizden bolca şikâyetler ediyoruz. Niçin? Bize kötülüğü emrediyor diye. Diğer yandan ona kuvvet verecek düşünce, fiil ve davranışlardan da geri kalmıyoruz. Bizi beğenmeyenler, nefsimizin hoşuna gitmeyenler kara listemize geçiyor. Dünyayı olasıya seviyor, uğrunda ölesiye çalışıyoruz. Bütün bunlar nefsi besliyor, büyütüyor, şımartıyor, çılgınlaştırıyor. Ve ondan şikâyete başladığımızda vicdanımız bizi tasdik etmiyor. İçimizden bir ses “onu bu hâle sen getirdin” diyor, “şikâyetlerinde samimi değilsin” diyor. Bu son söze itiraz edecek oluyoruz. İspatı kolay diye karşılık veriyor bize. Önümüze bir seri teklif sıralıyor: falandan özür dileyebilir misin? Filânın hakkını iade edebilir misin? Şu kadar sadaka verebilir misin? Bütün bu tekliflere, o dinç ve gürbüz nefis olanca gücüyle karşı çıkıyor. Ve bize ümitsizlik içinde kıvranmak kalıyor; o kadar. Günde beş kez ‘kurtuluş’ a çağrılırız, “haydin felâha, haydin felâha” diye. Bu çağrıya cevap olarak ‘lâ havle velâ kuvvete illâ billâhil - aliyyil-azîm” deriz; gerçek kuvvet ve kudret sahibinin ancak Allah olduğunu ifade ederiz. İlk bakışta o çağrı ile bu cevap arasında fazla bir alâka yok gibi gelir. Ama, hiç de öyle değil. Bilerek veya bilmeyerek en güzel cevabı vermiş oluruz. Bu cevapta önemli bir mesaj var: kurtuluşa ulaşmanın ilk şartı, kendi gücünü ve kuvvetini emanet bilmektir. Dün bedenimiz yok idi, önceki gün ruhumuz. Gözümüzün feri ve pazımızın gücü gibi, zekâmızın kuvveti, aklımızın dirayeti de hep Allah’ın ihsanı. Bu pazarda herkes misafir, herkes asker, herkes memur. Kim neye sahipse, onun bekçiliğini yapmakta. Ne ışık güneşin öz malı, ne hayat bizim. Beyin hücresinde akıl ne gezer! Gıda, ne bilir doymaktan, doyurmaktan! Su, kandırmadan ne anlar! Toprağın, çekimle ne ilgisi var! Kimde ne varsa emanet. Bütün kuvvetler o’nun kudretinin bir cilvesi. Ve işte nefsin, şeytanın şerrinden ve dünyanın aldatıcı zevklerinden kurtuluş reçetesi: Kendini kul, gücünü, kuvvetini ve her şeyini emanet bilmek. SİE

Sponsored Links
	Yudumla	Mumsema	Derya Gibi	Oya

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
Vurmammı Lazım Yar...	HARBİKIZ	Müzik Videoları	5	21-09-2008 10:08
Kabul Etmek Lazım Ask resimleri	D.K.F.Q	Aşk Resimleri	0	31-07-2008 21:52
GÜLNAZ - Dost Lazım	HaKHaN	Müzik Videoları	3	26-07-2008 10:21
HABERCİ eklentisi lazım...	ReLaX	vBulletin Destek Hattı & Yardım	6	23-02-2008 22:18
Ateş Lazım Oldu	MegacocuK	Vaazlar & Sohbetler	0	29-12-2007 11:46

Frmacil

Nefsin bütün isteklerini mi reddetmek lazım, yoksa iyi geçinmek mi lazım?