Frmacil

UN HALİNE DÖNEN KUM TANELERİ
erenlerinden Dinar oğlu Malik devrinde iki kardeş yaşamaktadır Bu iki kardeşten biri yetmiş, diğeri de tam otuzbeş yıl ateşe taparak hiçbir muratlarına kavuşamadığını anlayan küçük kardeş bir gün ağabeyine dert yanar, der ki: "Ağabeyciğim! Bu kadar yıldır ateşi ilah bilerek ona tapındık Fakat bakıyorum ki hiçbir dileğimize erişemedik O yüzden bende ateşin ilah olmadığına dair bir şüphe uyandı Bu şüphemde haklı olup olmadığımı araştırmak için seninle bir denemeye girişelim Eğer ateş başkalarını yaktığı gibi bizi de yakarsa, kendisine bir daha asla tapınmayalım Yok eğer yakmazsa ölünceye kadar ilahlığına iman ederek ibadetten geri durmayalım"
Bu karardan sonra iki kardeş bir ateş yakarlar Küçüğün büyüğüne "Ateşe ilk önce elimizi hangimiz uzatacağız Sen mi yoksa ben mi?" diye sorar Ağabeyi, "Sen uzatacaksın" deyince küçük kardeş elini hemen ateşe yaklaştırır Bakar ki ateş elini yakıyor, hemen çeker Ardından da "Ey ateş!" der "yazıklar olsun sana! Bunca yıldır seni ilah bildim ve o yüzden de sana taptım Ağabeyine der ki: gel buna tapınmaktan vazgeçelim" diye yalvarıp yakarır Fakat ağabeyi bir türlü vazgeçmez ve ateşe tapmaya devam eder
Ağabeyi devam ededursun Küçük kardeş bu denemeden sonra ateşe tapmaktan vazgeçer müslüman olmaya azmeder ve doğruca devrin büyük ermişlerinden Dinar oğlu Malik'e başvurur O anda Malik de oturmuş halka vaaz vermektedir Vaazını bitirdikten sonra başından geçenleri bir bir kendisine anlatır ve ben müslüman olacağım der
Bunun üzerine Malik ateşperest adamı karşına oturtarak Kelime-i Şehadet getirttikten sonra kendisine İslam'ın şartlarını ve bütün umumi prensiplerini bir bir izah eder Yanında bulunan ailesi de İslam'a girince orada bulunan halk, bu her iki ateşperestin imana gelişini sevinç gözyaşları arasında kutlarlar Ardından da biraz aramızda kalın da, aramızda size biraz öteberi toplıyalım dediler Fakat yeni imana gelen adam ben dinimi dünyalık hiçbir şeye satmam diyerek asla bir şey kabul etmeyeceğini belirtiyordu
Daha sonra ailesini alarak şehrin kıyı mahallelerinden virane bir eve yerleştiler Ne yiyecek, ne de içecek bir şeyleri yoktu O gece 'a ibadet ve taat ederek sabahladılar
Güneş doğup yeryüzüne ışıklarını yaymaya başlayınca günlük ekmek parasını kazanmak için bir iş bulup çalışmak gerekiyordu Çünkü yaşamak için yemek, yemek için de çalışmak şarttı Bu düşünceye daha ziyade kendini kaptıran kadındı Yeni imana gelmiş bulunan adamın ise yemek içmek gibi bir dert umrunda bile değildi Onun tek düşüncesi kainatın ortaksız yaratıcısı olan 'a biraz daha fazla ibadet edebilmekti Bu yüzden de kendisini ibadetten alıkoyan bir şeye düşman kesilmişti Bu ekmek parası için çalışmak mecburiyeti olsa bile
Fakat yine de muhakkak ki ekmek parasını kazanmak için çalışmak gerekiyordu Nitekim hanımı durumu açarak taşı gediğine koydu "Bey efendi!" dedi "Bugün şehre inin de belki bir iş bulup çalışırsınız İnşaallah akşama kadar günlük nafakamızı kazanmış olarak dönersiniz" Bu ikaz karşısında kendisini taplayan adam şehre inip münasip bir iş aramaya koyuldu Birçok kapı çalış iş aradı, fakat ekmek parasını kazanacak bir iş bulamadı Ama her nedense buna pek üzülmüyordu Zaten bütün dileği 'a amelelik etmekti Onun için Camilerden birine kapanarak akşamak kadar bol bol 'a ibadete daldı
Akşam olunca kendi namına 'a bol bol ibadet etme fırsatını bulduğundan dolayı sevinç, karısının karşısına da eli boş çıkacağı için de üzüntü içinde karışık duygularla döndü Kapıyı açıp içeri girdikten sonra selam verip bir köşeye oturdu Karısına da bütün gün çalıştığını fakat ücretlerini yarın alacağını ifade etti Karı-koca geceyi aç açına ibadet ederek geçirdiler
Sabah olunca tekrar iş bulmak için şehre inen adam ne yaptıysa yine bir türlü ekmek parasını kazanacak bir iş bulamadı Bulamadı diye üzülecek değildi ya Camiye girerek akşama dek bol bol 'a ibadet etti O, sadece 'ına çalışıyordu Tek üzüntüsü karısıydı Zavallı kadıncağız artık açlığının son haddine gelmişti
Akşam olunca yine eli boş olarak eve döndü ve karısına aynı mazereti uydurdu Böylece o geceyi de aç olarak geçirdiler Ertesi gün, günlerden Cuma idi Cuma günü de hafta tatili dolayısıyla bütün iş yerleri kapalıydı Onun için herhangi bir iş bulup da çalışmaya imkan yoktu En iyisi camiye gidip Cuma namazı kılmaktı
Eski ateşperest, yeni mü'min de aynı şeyi yaptı Cuma vakti gelince doğruca camiye gidip iki rekat Cuma namazını gönül huzuruyla kıldı Ardından da ellerini göğe doğru açarak 'a yalvarıp yakarmaya başladı "Ey Rabbim!" diyordu "İslam dinin ve bu Cuma gününü yüzü suyu hürmetine gönlümden ailemin geçim sıkıntısını at Çünkü bir iş bulup çalışamadığım için aileme karşı mahcubum Korkarım ki açlıkları daha fazla sürerse ağabeyimin dinine dönerler"
Adam Cuma vakti camide dua ededursun O sırada şehrin kenarında bulunan virane evinin kapısına biri gelerek kapıyı çalar Karısı kapıyı açtığında bakar ki karşısında yakışıklı bir genç durmaktadır Elinde mendille örtülü bir tabak bulunan genç tabağı kadına uzatırken "Bunu alınız ve kocanıza da bunun bu Cuma (cc) için yaptığı ameleliğin ücreti olduğunu söyleyin Çünkü böyle bir günde azıcık çalışmanın (cc) katında ücreti çok büyüktür" der
Kadın hemen tabağı alıp üzerindeki mendili açınca ne görsün ki! Tabağın içinde çil çil bin tane altın Altınlardan birini alarak hemen çarşıya çıkıp bir sarrafa götürür Sarraf altını daha eline alır almaz şaşırıp kalır Hele tartıya koyunca hayreti büsbütün artar Altın bildiğimiz altınlardan değildir Hem çok ağır basmakta, hem de üzerindeki nakışlarından başka bir dünyaya ait olduğu anlaşılmaktadır
Hayretini yenmek için kadına altını nereden bulduğunu soran sarraf hikayeyi olduğu gibi dinleyince durumu hemen kavrar ve kadına "Ben de Müslüman olacağım Bana İslamiyeti öğretir misiniz?" der Ardından da müslümanlığı kabul ederek kadına bin tane dünyalık altın hediye eder
Öbür yandan genç Cuma namazını kılmış eve dönmektedir Yine her zamanki gibi eli boş olduğu için, bu defa mendilini kumla doldurarak yiyecek bir şeyler getiriyormuş gibi yapar içinden de "Eğer karım ne iş yaptın dese, size un getirdim, diye cevap veririm" düşüncesini geçirir Bu düşünceler içinde boynu bükük ve mahzun mahzun kapıya gelir Tam bu sırada içeriden etrafa yemek kokularının yayıldığını farkederek elindeki kumla dolu mendili kapının dibine bırakıp sevinçli içeri girer
Hoş beşten sonra karısından durumu sorup öğrenir Ardından da sevinç gözyaşları içinde yüce 'a şükür secdesine kapanır Bu arada kapıya çıkan karısı kum dolu mendili görüp de eline alınca bakar ki içi unla dolup taşmaktadır Kocasının unu neden içeri getirmediğini sorunca o da durumu öğrenerek şükür secdesine kapanır
Yüce (cc) cümlemizi Cuma namazının faziletinden mahrum bırakmasın, amin - Zübdetül Vaizin -

KAYNAK: Ermişlerden Osman Efendi, Seçme Dini Hikayeler, Seda Yayınları, İstanbul 2000, s 190-197